Burn-out en rugpijn behoren tot de belangrijkste oorzaken van arbeidsongeschiktheid. De overheid wil de kosten van deze langdurige, soms ongerechtvaardigde afwezigheden beperken. Verschillende studies hebben zich gebogen over het verband tussen pijn en obesitas.
Obesitas is een van de belangrijkste doodsoorzaken. Naar schatting sterven jaarlijks 2,8 miljoen volwassenen aan de gevolgen van deze ziekte. Het aantal zwaarlijvige mensen neemt elk jaar toe. Een van de vele problemen die met obesitas gepaard gaan, is rugpijn. Het risico op lage rugpijn neemt bij zwaarlijvige mensen met 43% toe (Shiri R et al., 2009).
De morfologische gevolgen van obesitas zijn het duidelijkst: de ophoping van vet oefent druk uit op de knieën, heupen en wervelkolom. In extreme gevallen kan deze druk leiden tot een hernia. Snelle gewichtstoename kan hetzelfde effect hebben: botten, spieren en gewrichten hebben tijd nodig om zich aan te passen aan het nieuwe gewicht. Uit een studie blijkt dat mensen die in de loop van een jaar 6 kg zijn aangekomen, 1,42 keer meer kans hebben op rugpijn dan het jaar ervoor (Lee et al., 2021).
Overgewicht belast de gewrichten en weefsels, waardoor de biomechanica verandert en fysieke beperkingen ontstaan die de beweging belemmeren. Deze beperkingen hebben een extra invloed op de energiebalans en bevorderen gewichtstoename.
Gewichtsgerelateerde rugpijn wordt meestal veroorzaakt door drie factoren: overmatige druk, ontsteking of artrose. De verbanden tussen obesitas en rugpijn zijn echter complexer dan eerder werd gedacht. Vetweefsel is metabolisch actief en produceert en geeft pro-inflammatoire cytokines af, die bijdragen aan systemische ontstekingen van lage intensiteit. CRP, een marker waarmee ontstekingen in uw lichaam kunnen worden getest, is vaak verhoogd bij mensen met obesitas. De druk op organen en gewrichten kan een ontstekingsreactie veroorzaken.
Normaal gezien wordt ontsteking van het vetweefsel verminderd door een cel die adiponectine wordt genoemd. Studies hebben echter aangetoond dat zwaarlijvige mensen een laag adiponectinegehalte hebben. Dit kan leiden tot chronische ontstekingen, die in verband worden gebracht met rugpijn. Overgewicht is een risicofactor voor artrose, omdat het druk uitoefent op de gewrichten en de wervelkolom.
Recente studies wijzen erop dat de belangrijkste ontstekingssignalen metabolisch worden geïnduceerd, dat wil zeggen dat ze worden veroorzaakt door metabolische stress in de vetcellen en levercellen. In groeiende adipocyten kon de vroege activering van enzymatische complexen zoals IκB-kinasen (IKK), C-Jun-N-terminale kinasen (JNK) en proteïnekinase R (PKR) worden aangetoond. Hun fosforylatie leidt tot de verplaatsing van de transcriptiefactor NF-κB in de kern, wat leidt tot de expressie van talrijke inflammatoire genen.
Andere receptoren die door metabole stress in het vetweefsel worden aangestuurd zijn het NLRP3-inflammasoom en Toll-like receptoren (TLR’s), belangrijke sensoren van het aangeboren immuunsysteem. Naast een permanente overbelasting met metabolieten draagt de verhoogde inname van verzadigde vetzuren bij aan de activering van het NLRP3-inflammasoom en de Toll-like receptoren (TLR), die belangrijke sensoren zijn van het aangeboren immuunsysteem. Migrerende macrofagen, granulocyten en lymfocyten versterken op hun beurt de cytokine-expressie in het weefsel, waardoor uiteindelijk ontstekingssignalen in het vaatstelsel terechtkomen. Het bloed transporteert de ontstekingssignalen naar het vaatendotheel en naar andere organen en weefsels, zoals de lever, hersenen, spieren en darmen.
Een oplossing, naast gewichtsverlies? Regelmatige lichaamsbeweging. Dit verhoogt het energieverbruik en kan het viscerale vetweefsel verminderen. Als gevolg daarvan worden de signalen van metabole stress en de ontstekingsreacties die daaruit voortvloeien minder geactiveerd. En minder rugpijn.
Bron: MediQuality.be
