Pijn behoort tot de meest voorkomende gezondheidsproblemen. Het komt bij verschillende aandoeningen voor en is vaak chronisch. Hoewel pijn geen onvermijdelijk gevolg is van het ouder worden, hebben vooral ouderen er last van. De maatschappelijke kost is hoog.
De pijnervaring komt wereldwijd veel voor onder oudere volwassenen. De studie van Esteban Calvo (Universidad Mayor in Santiago de Chile) vergeleek trends en sociale ongelijkheden in pijn bij 212.904 volwassenen ouder dan 50 jaar, van 1998 tot 2018 op drie continenten.
De regionale patronen wijzen verder op enkele supranationale determinanten: West- en Noord-Europa hadden over het algemeen lagere pijnverschillen. België zit in het midden, met een lichte stijging, terwijl Zuid-Europa en delen van Azië, met name Zuid-Korea, grotere verschillen hadden. Deze regionale patronen kunnen typologische verschillen weerspiegelen in zorg en zorgverzekering, waarbij meer uitgebreide systemen en dekking kunnen bijdragen aan minder pijnverschillen. Echter, aanzienlijke variabiliteit binnen regio’s benadrukt de rol van de specifieke beleids- en cultuurstructuur van elk land op het gebied van pijnpreventie en -beheer.
Pijnprevalentie is hoger bij vrouwen, mensen met een lage opleiding en oudere personen, maar deze verschillen variëren aanzienlijk tussen landen op drie continenten. Zo vertoonde Oostenrijk in 2016 de kleinste pijnverschillen, terwijl Zuid-Korea de grootste had, met verschillen tot 23 % per geslacht, 28 % naar opleiding en 14 % naar leeftijd.
Pijnverschillen namen in sommige landen iets toe, zoals leeftijdsverschillen in Spanje, waar bezuinigingen na de wereldwijde financiële crisis van 2008, een verzwakkende gezinssteun en toenemende ongelijkheden in de gezondheidszorg sterker waren dan elders, waardoor de toegang tot diensten voor ouderen werd verminderd en de kwetsbaarheid voor pijn werd vergroot. Opmerkelijk is dat onderwijs- en leeftijdsverschillen in Nederland nooit significant waren, een onverwachte en inspirerende ontdekking die beleidsinzichten kan bieden, mogelijk gekoppeld aan de unieke uitgebreide arbeidsongeschiktheidsuitkeringen, sterke bescherming op de werkplek en het zeer egalitaire onderwijssysteem.
Opmerkelijk is dat deze studie een afnemende prevalentie van pijn in China in de loop van de tijd documenteerde, een bewering die overeenkomt met eerder onderzoek dat historische afnames van lage rugpijn in China aantoonde, hoewel ditzelfde onderzoek ook een toename van nekpijn noteerde. De waargenomen dalingen in de algehele pijnprevalentie kunnen worden toegeschreven aan vooruitgang in de gezondheidszorg en aanzienlijke automatisering van arbeidsintensieve industrieën, die de fysieke belasting hebben verminderd. Daarnaast kunnen economische groei, verbeterde levensstandaarden en overlevingsbias (waarbij gezondere mensen langer leven dan minder gezonde mensen) ook bijdragen aan deze trends.
Gezien het scherpe contrast tussen de achteruitgang van China en de scherpe stijgingen elders, is verder onderzoek nodig om de beschermende factoren te identificeren die ten grondslag liggen aan stabiele of dalende pijnniveaus in bepaalde landen. Het is echter interessant dat de prevalentie in het naburige Zuid-Korea, dat economisch eveneens sterk ontwikkeld is en over een goed functionerend gezondheidszorgstelsel beschikt, met 63,24 % bijna twee keer zo hoog ligt als in China, waar deze 33,65 % bedraagt.
BRON: mediquality.net
Misschien een idee voor een webinar…bestaan er geriaters gespecialiseerd in chronische pijn?
Goed idee
als mama van een zoon (45j) met ernstige meervoudige beperking, volledig zorgafhankelijk, non verbaal , ervaar ik vaak een grote ongelijkheid en verschil wat betreft pijndetectering en bestrijding tegenover de vele mogelijkheden bij de ‘normale’ populatie. Mijn expertise mijn zoon goed te kunnen ‘lezen’ kan ik wel brengen op consultaties maar daar gebeurt vaak niks mee. De vaak grotere inspanning die het vraagt voor diagnose stelling ( sedatie e. a.) wordt afgedaan als te belastend… ( voor de patient of voor de medici?…). Hij moet het dan doen met algemene pijnbestrijding, die niks oplevert. Heeft hij niet evenveel recht op een correcte diagnose en behandeling? Zo moeten in de weer zijn voor een basisrecht.
Heel triest.