Na een lange periode van miserie en pijn besloten mijn partner en ik toch samen een toekomst op te bouwen. We waren hoopvol, verlangden naar rust en geluk, en startten aan ons gezin. De zwangerschap van onze eerste dochter verliep echter zwaar. Ik was voortdurend uitgeput en rond 24 weken begon ernstige bekkeninstabiliteit. Stappen en dagelijkse handelingen werden pijnlijk, maar ik bleef vooruitkijken naar haar komst.

De bevalling was traumatisch en onze dochter had medische problemen. Ook lichamelijk ging het met mij steeds slechter. Bewegen deed pijn, stappen was moeilijk en ik had aanhoudende buik- en bekkenklachten. Toch moest ik al snel opnieuw aan het werk, nog lang niet hersteld. De boodschap van alle artsen en zorgverstrekkers was duidelijk: blijf bewegen binnen de pijngrenzen. Dus dat deed ik.

We verlangden naar een tweede kind en ik werd opnieuw zwanger, nog voor mijn lichaam hersteld was. Deze zwangerschap ging snel bergaf. De pijn nam toe, de stress op het werk ook. Op een avond schoot er iets in mijn bekken, of mij sacro iliaacale gewrichten en kon ik nauwelijks nog staan. Stappen lukte niet meer, en dit de ganse duur van de zwangerschap. Vanaf dan werd mijn leven steeds kleiner.

Na de tweede bevalling had ik ondraaglijke pijn in mijn bekken en schaambeen, kon ik amper zitten of liggen en werd zelfs voor mijn kinderen zorgen een enorme opgave. Ik gaf mijn klachten aan bij vroedvrouw, huisarts, gynaecoloog, kinesisten en specialisten. Steeds kreeg ik hetzelfde antwoord: dit gaat over met oefeningen. Dus ik bleef bewegen, zwemmen, wandelen , ... zelfs door de pijn heen.

Het ging alleen maar slechter. Ik crashte. Fysiek én mentaal. Ik raakte mezelf kwijt, voelde me ongelooflijk alleen en begon te twijfelen aan mezelf. Diagnoses als centrale sensitisatie, bekkeninstabiliteit, fibromyalgie, en nog veel meer kwamen ter sprake, zonder dat iemand echt verder zocht. Niemand leek de ernst van mijn situatie te zien.

Meer dan een jaar na de bevalling, op een moment dat ik er compleet door zat, drong een kinesiste aan om nog één arts te zien. Die luisterde. Onderzocht. En vroeg eindelijk een MRI aan.

Die MRI veranderde alles.

Er werd ernstige schade vastgesteld ter hoogte van het schaambeen en het bekken. Schade die al die tijd mijn pijn verklaarde. Schade die veel eerder gezien had kunnen worden. De opluchting was groot , "ik was niet gek",  maar tegelijk was het besef pijnlijk: de schade was onomkeerbaar.

Een zware operatie volgde. Het was mijn enige kans. De revalidatie was lang, zwaar en onzeker. Mijn leven werd een aaneenschakeling van behandelingen, tijdelijke hoop en nieuwe teleurstellingen. Werken lukte slechts gedeeltelijk, mijn gezin droeg mee de last, en mijn vertrouwen in de medische wereld kreeg diepe barsten.

Vandaag leef ik nog steeds met chronische pijn. Sommige behandelingen helpen, andere niet of maar tijdelijk. De angst voor de toekomst blijft: wat als deze therapie ook niet meer werkt? Onzichtbaar ziek zijn is zwaar. Het onbegrip van de buitenwereld, en soms ook van de zorgverstrekkers, dat doet pijn.

Maar ik weet één ding zeker: ik heb niet gefaald.

Ik ben gefaald door een systeem dat te lang niet luisterde.

Bij Pijnpunt vond ik erkenning. Een plek waar mijn verhaal mag bestaan. Waar ik mijn gevoelens kan delen zonder oordeel. En waar ik, ondanks alles, leer leven met wat er is, en met wat er misschien nog komt.